İlk Korku
Hayatta en çok korktuğum şeylerden biri de kaybetmek ! Öyle korkuyorum ki sevdiğim insanları kaybetmekten hatta sevdiğim her şeyi..Yıllar önce daha sabahın beşi filandı hayatta en sevdiğim insanlardan belkide 2.annem diyebileceğim birini kaybettim.O sabah hayat durdu gibi birşeydi. Rüya olsun istedim ama ne yazık ki rüya değildi evet gerçeğin acının ta kendisiydi.Benim güzel meleğim o sabah felç geçirmişti.Apar topar hastaneye götürdük onu.Öyle bir bakışı vardı ki son bakışı olduğunu biliyordum artık ama inanmak istemiyordum.Üstelik o gün benim 17.yaş günümdü.Zaten bir hafta sonra da vefat etti anlayacağınız onu kaybettim.Hayatı işte ilk o zaman anladım,sevdiğin şeyler birer birer yok olacaktı.Evet o melek benim anneannemdi,herşeyimdi.
İkinci Korku
Korku öyle kötü bir şey ki karnında gök gürlüyor beyninde şimşek şakıyor..Benim güzel bir pisiciğim var,ismi DUMAN.Aynı kendi gibi yani o yüzden bu adı verdim ona..Pamuk gibi göbek kısmı bembeyaz yumuşacık uzun boylu 5kilo kadar.Sevimli fakat yaramazın teki.Dün akşam bir anda kayboldu.Aradık taradık evi alt üst ettik yok.Pencerede açıktı hep çıkardı zaten ama...Neyse aşağıya baktık yok hiç bir yerde yok.Hani kediler ölecekleri zaman evi terk edip giderlermiş ya ha işte o geldi aklımıza ben başladım ağlamaya nasıl ağlıyorum nasıl dualar ediyorum.En sonunda ikinci dışarı çıkışımızda bulduk.Meğersem eşek sıpası bizim arabanın altına girmiş.Neyse eve geldi ama bir trip atıyor bize anlatamam sanki biz attık onu dışarı.Salak şey nasıl oldu hala anlayamıyoruz sanırım pencereden 3.kattan attı kendini aşağıya.Daha öncede çıkardı pencereye balkonun en uç kısmına ama hiç atlamadı düşmedi.Neyse ki o korkuyu ucuz atlattım.Kaybetmedim Allah'ım acı halimede geri bize bağışladı onu bize..
Diyeceğim o ki korku hayatımda en nefret ettiğim şeydir.Özellikle kaybetme korkusu..Hayat kısa o yüzden sevdiklerinizin kıymetini bilin.
Biten bitiyordu işte,giden gidiyor geriye kalansa hıçkırıklara boğularak her geçen gün biraz daha ölüyordu.
Soğuktu odalar,karanlıktı aslında gündüzler.
Sen gideli çok olmuştu ama kalp yaraları hala bazen kanayabiliyordu.Sen yokken hayat duruyordu,ağlıyor ve özlüyordum en nihayetinde.Kimselere acımı söyleyemiyor kendi kendimi bitiriyordum.
Biten bitiyor giden gidiyordu işte.Yapacak hiçbirşey kalmıyordu ki kalsa artık sevgi yok oluyordu bende yavaştan.
Sen "Seviyorum" derdin ya işte ben orda biterdim.
Sen varken dünya biraz daha pemeydi,maviydi,kırmızıydı ve bütün renkler hep sendi.Ne zaman gittin işte ben o zaman siyahı sevdim.Çok ağladım çok özledim hatta çok bekledim.Bir çocuk gibi hiç sabredemedim.Yinede bekledim ama sen yine gelmedin.Zamanla siyah rengi bırakmak istedim ve bıraktımda.
Mutlu olmak,yine sevmek ve sevilmek istedim ama neden sonra çıkageldin ? Niye hayatımı zorlaştırdın,kafamı karıştırdın ? Gitmeliydin evet ya gitmeliydin çünkü artık acı çekmek istemiyordum hak etmemiştim ki bunları..
Senden sonra bu kalbim kimseyi almadı içeriye,güvenim yoktu kimseye.Öğrendim zamanla hiçbir şeyin artık eskisi gibi olmayacağını ve olgunlaştım zamanla.
Şimdi ben gidiyorum.Sense hergeçen gün biraz daha ölüyorsun ölmelisin aslında,sende çekmelisin benim çektiğimi.İşte o zaman anlayacaksın beni..
Neyse ki artık mutluyum,yeni bir başlangıç yaptım.Zamanla sevmeyide sevilmeyide öğrendim.
Hoşçakal Sevgili Hoşça kal !
Kuzenimin bana bir kitap önermesiyle başlayan bu tesadüf..Bugün gerçeğe dönüştü.Hayatımın değişeceğine inanmak istedim aslında birazda.Okuduğum o kitapta geçmişimi tekrar yaşadım.Kimi zaman ağladım kimi zaman güldüm kimi zamanda kızdım.Bu böyle giderken yazarın ikinci kitabını okudum ve işte ozaman kendime geldim dedim ben neden yazdıklarımı bir blog açarak paylaşmayayım ki.Hem eğlenceli hem can sıkıntımı giderecek en güzel şeydi bu.Uzun bir çaba sonrasında sitemi kurdum ve şimdi burdayım.Hayatın sıkıcı yönlerini en hafife indirmek istediğimde kitap okur dış dünyadan ayrılır iç dünyama geçerim.Şimdi ise yazdıklarımla iç içe olacağım.
